บทความ&สาระน่ารู้ / Knowledge
"ฎีกาน่าสนใจ"
คำพิพากษาฎีกาที่ 4301/2543 (การล่อซื้อ/ความผิด ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ฯ)
คำพิพากษาฎีกาที่ 8220/2553 (ความผิดตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ฯ มาตรา 31, 70 วรรคสอง)

คำพิพากษาฎีกาที่ 4301/2543
 
                 คำพิพากษาฎีกาที่ 4301/2543  (การล่อซื้อ/ความผิด ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ฯ)เมื่อมีการละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์ โจทก์ย่อมมีสิทธิ์ดำเนินคดีกับผู้ละเมิดได้ทั้งทางแพ่งและทางอาญาซึ่งมีวิธีพิจารณาคดีและการรับฟังพยานหลักฐานที่แตกต่างกัน  เมื่อโจทก์เลือกดำเนินคดีอาญาจึงต้องนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาใช้บังคับโดยอนุโลม ในการที่ศาลจะลงโทษจำเลยตามฟ้องนั้น นอกจากโจทก์จะต้องนำสืบพยานหลักฐานเพื่อพิสูจน์ให้ศาลเห็นโดยปราศจากข้อสงสัย ว่าจำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้องแล้ว  ยังต้องให้ได้ความว่าโจทก์เป็นผู้เสียหายที่มีอำนาจฟ้องคดีอาญาได้ด้วย
              จำเลยที่ 1 ไม่มีเครื่องคอมพิวเตอร์ที่มีการทำซ้ำโปรแกรมคอมพิวเตอร์ลงในแผ่นบันทึกข้อมูลถาวรของเครื่องก่อนที่ ส. ซึ่งรับจ้างทำงานให้โจทก์จะไปล่อซื้อ แต่จะมีการประกอบเครื่องคอมพิวเตอร์แล้วมีการทำซ้ำโปรแกรมคอมพิวเตอร์ในเครื่องคอมพิวเตอร์หลังจากที่ ส. ตกลงซื้อกับจำเลยที่ 3 แล้ว  จำเลยที่ 3 ต้องการแถมโปรแกรมคอมพิวเตอร์ให้แก่ ส. ตามที่ได้ตกลงกันในวันที่ ส.ไปล่อซื้อ พนักงานของจำเลยที่ 1อาจนำแผ่นข้อมูลถาวรของเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องที่ ส. ล่อซื้อในช่วงเวลาหลังจากที่จำเลยที่ 1 ประกอบเครื่องคอมพิวเตอร์ที่โรงงานเสร็จและส่งไปที่สำนักงานของจำเลยที่ 1 เพื่อรอส่งมอบแก่ลูกค้าที่สั่งซื้อตามเวลาที่นัดไว้ การทำซ้ำบันทึกโปรแกรมคอมพิวเตอร์ของโจทก์ลงในแผ่นบันทึกข้อมูลถาวรของเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ ส. ล่อซื้อนั้น  เป็นการทำซ้ำอันเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์หลังจากวันที่ ส. ไปล่อซื้อแล้ว เพื่อมอบโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ทำซ้ำให้กับ ส. มิใช่การทำซ้ำโดยผู้กระทำผิดมีเจตนากระทำอยู่ก่อนแล้วก่อนการล่อซื้อ  น่าเชื่อว่าการกระทำผิดดังกล่าวเกิดขึ้นเนื่องจากการล่อซื้อของ ส. ซึ่งได้รับจ้างให้ล่อซื้อจากโจทก์  เท่ากับโจทก์เป็นผู้ก่อให้ผู้อื่นกระทำความผิด  โจทก์ย่อมไม่อยู่ในฐานะเป็นผู้เสียหายโดยนิตินัยที่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้
                 กรณีเป็นปัญหาเรื่องอำนาจฟ้อง เป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยศาลฎีกามีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยเองได้
 
//////////////////////////////////////////
 
 
  
คำพิพากษาฎีกาที่ 8220/2553 
  
              คำพิพากษาฎีกาที่ 8220/2553  (ความผิดตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ฯ มาตรา 31, 70 วรรคสอง)  -  จำเลยประกอบกิจการค้าชายอาหารตามสั่งและเครื่องดื่ม  จำเลยเปิดแผ่นวีซีดีเพลง “กำลังใจที่เธอไม่รู้” อันเป็นลิขสิทธิ์ของผู้เสียหาย  ซึ่งได้มีผู้ทำขึ้นหรือดัดแปลงขึ้นให้ลูกค้าในร้านอาหารของจำเลยได้ฟัง  ไม่ปรากฏว่าจำเลยเปิดเพลงดังกล่าวเพื่อหากำไรโดยตรงจากการที่ให้ลูกค้าได้ฟังเพลงโดยการเรียกเก็บค่าตอบแทนจากลูกค้าในการเปิดเพลงดังกล่าว หรือเรียกเก็บเพิ่มรวมไปกับค่าอาหารและเครื่องดื่มแต่อย่างใด   การกระทำของจำเลยตามฟ้องจึงไม่เป็นความผิดตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537  มาตรา 31   ประกอบมาตรา 70 วรรคสอง เพราะไม่ครบองค์ประกอบความผิดของบทมาตราดังกล่าวซึ่งต้องเป็นการกระทำเพื่อหากำไรโดยตรงจากการละเมิดลิขสิทธิ์  
 
////////////////////////////////////////////////// 

เมื่อ : 12 พ.ย. 2555 - 16:32:16 น.    จำนวนผู้เข้าอ่าน : 11272 ครั้ง